Nieuwsbrief oktober 2008

Vorige maand schreef ik over liefde en over de noodzakelijkheid van eigenliefde.  Deze keer wil ik mij op een ander aspect van liefde toespitsen, namelijk op de zuiverheid van liefde en haar onvoorwaardelijkheid.  

Je kan zo aan iemand gehecht geraken dat je niet meer weet hoe je verder zou kunnen leven zonder die persoon.  Vaak wordt dit verward met liefde, maar dit is geen zuivere vorm van liefde.  Het is een behoeftige liefde, een liefde die berust op eigen incompleetheid.  Je hebt die ander nodig om je zelf volledig te voelen, terwijl zuivere liefde geen enkele behoefte kent.  Zuivere liefde is onvoorwaardelijk, laat degene die je liefhebt volledig vrij en heeft niets van een verslaving.  Als je op die manier van iemand kan houden, dan kan je die persoon altijd loslaten en dat geldt zowel voor een partner als een kind, een ouder of een vriend.

Er zijn zoveel ouders die niet in staat zijn om hun kinderen los te laten.  Ze maken zich allerlei zorgen en oefenen nog steeds controle uit op al hun doen en laten, ook al zijn ze al twintig jaar of ouder.  Dit is niet uit liefde, hoegenaamd niet, maar uit een behoefte aan controle en macht om de leegte in hun eigen leven op te vullen of de angst om hun kind op welke manier ook te “verliezen”.  Deze vorm van liefde wordt helemaal gekenmerkt door bezitterigheid die verscholen wordt onder de noemer liefde.  Kunnen loslaten is vast een van de moeilijkste struikelblokken om onvoorwaardelijk lief te hebben, vooral omdat velen er zich niet van bewust zijn dat het een belangrijk aspect is om tot onvoorwaardelijke liefde te komen.

Binnen een relatie komt eveneens vaak bezitsdrang voor.  De partner mag niet dit of dat.  Hij of zij moet zus of zo.  Met welk recht wordt het leven van die partner gedirigeerd?  Bij sommigen speelt verlatingsangst, waardoor, hoewel de basis anders ligt, die bezitterigheid al gauw naar boven komt en een verstikkend karakter krijgt naar de partner toe.  Het kan zich ook wel vertalen in jaloezie, waar controle en bezitterigheid ten top gedreven worden met als resultaat dat de partner veeleer van zich weggeduwd dan naar zich toe getrokken wordt.  Op haar beurt kan jaloezie nog een ernstig gebrek aan vertrouwen ten grondslag hebben.

Liefde is ook te herkennen in de keuzes die men maakt.  Als ik mijn keuzes niet maak in liefde, dan klopt het allemaal niet meer.  Liefde voor mezelf telt ook mee, niet te vergeten, en krijgt zelfs de hoogste prioriteit.  Toch kan ik, zonder mezelf te verloochenen onvoorwaardelijk liefhebben.  Dat onvoorwaardelijke is zo belangrijk.  Als ik geef, denk ik niet meteen aan wat ik ervoor in de plaats krijg.  Het is geen ruilhandeltje van “als jij zus en zo bent of doet, dan zal ik van je houden.”  Neen, iemand onvoorwaardelijk liefhebben is kiezen om die persoon te aanvaarden zoals die is, los te laten wanneer nodig, te vergeven in alle omstandigheden en volledig te vertrouwen.  Kortom, totale harmonie.  Pas als ik die harmonie binnen in mezelf gevonden heb, ben ik echt klaar om deze met anderen te delen en anderen echt onvoorwaardelijk lief te hebben.

Hypnotherapie kan je helpen om te groeien naar onvoorwaardelijke liefde door naar je innerlijke bronnen te gaan en alle elementen die je nodig hebt voor onvoorwaardelijke liefde opnieuw op de juiste manier te herstellen of te activeren, waardoor je op een krachtige manier in het leven en in de liefde kan staan.p>

Veel licht en liefde,

Genis

Terug naar vorige pagina