Nieuwsbrief juni 2008

Beste lezer, lezeres,

We zijn allen kind geweest en de één had al een mooiere en prettigere jeugd dan de andere. Sommigen hadden een zware jeugd, een belastenden jeugd. Anderen kregen een stel ouders die altijd klaar stonden om materieel in alles te voorzien, maar die dan misschien emotioneel totaal afwezig waren. Weer anderen hadden naar de buitenwereld toe een prachtige jeugd, maar verkwijnden vanbinnen omdat ze niet begrepen werden of omdat ze zichzelf niet konden of mochten zijn.

Al die deuken en blutsen die daaruit ontstaan zijn blijven heel makkelijk zitten in het kind dat wij eens waren. Het innerlijk kind in ons draagt al die deuken en builen met zich mee. In vele gevallen zijn mensen zich niet eens bewust dat zij die belasting nog steeds meezeulen en dikwijls slagen zij erin om hun blutsen te camoufleren, maar vroeg of laat begint de camouflage aan efficiëntie in te boeten en worden de blutsen duidelijk voelbaar.

Kinderen leren reeds van hun eerste levensdag in de wereld te staan. Om dit te kunnen, dienen zij ontzettend veel te leren, niet alleen op het vlak van verstandelijke intelligentie, maar vooral op gevoelsgebied, zeg maar emotionele intelligentie. Kinderen weten al gauw dat bij mama dit wel kan en bij papa niet of andersom. Er gelden andere regels bij de onthaalmoeder, de juf, de grootouders,… Daar is natuurlijk niets mis mee. Dit geeft een kind de kans om kennis te maken met een verscheidenheid van omgangsstijlen.

Anderzijds leren kinderen te worden wat van hen verwacht wordt en dat gaat bijna altijd gepaard met offers. Een kind leeft bij wijze van spreken uitsluitend van liefde. Het geeft ontzettend veel liefde en het heeft er nog meer zelf nodig. Zelfs de meest liefdevolle en welmenende ouders falen hier wel eens in. Een kind voelt alles veel intenser dan volwassenen. Je kan je dus best voorstellen dat als er iets pijnlijks voorvalt, dat bij een kind meteen erg diep kan gaan en hoe jonger hoe pijnlijker en dieper.

Hoewel kinderen nog alles moeten leren en nergens verantwoordelijk kunnen voor gesteld worden, is het zo dat van alles wat er mis loopt binnen hun kleine leefwereldje, zij zichzelf daarvan de schuld zullen geven. Als ouders ruzie maken, scheiden, in een slechte bui zijn of wat dan ook, dan voelen kinderen zich daar schuldig over. De angst die zij beleven dat hun ouders hen daarom zouden verlaten, kan moordend werken.

Zo zijn er talloze dingen waardoor kinderen gekwetst raken en deze wonden met zich blijven meedragen. Veruit de meeste psychische aandoeningen en emotionele stoornissen stoelen op kwetsuren die als kind opgelopen zijn en meegedragen worden in het innerlijk kind. Al die kwetsuren bezorgen moeilijkheden en men beseft doorgaans niet dat zij er de basis van zijn. Haast niemand wordt geleerd om met dat innerlijk kind om te gaan op een liefdevolle manier, om er af en toe eens mee te praten, er eens naar te luisteren en het zonder oordelen of veroordelen te troosten, te steunen en lief te hebben.

Zowel bij hypnotherapie als bij regressietherapie werk ik ontzettend veel met het innerlijk kind en dit levert fantastisch goede resultaten op. Meestal staan mensen ervan versteld dat die oude kwetsuren er zijn. Zij kunnen zich niet voorstellen dat die nog niet verwerkt waren en dat dit zo’n impact kon hebben op hun leven.

Veel licht en liefde,

Genis

Terug naar vorige pagina